Willemijn Fock was op dreef tijdens 'haar dag', zoals dat past bij een thuiswedstrijd. Fier verhaalde zij in haar afscheidscollege over haar levenswerk, het woonhuisonderzoek, dat haar lust en haar leven is en waarover zij indrukwekkende boekwerken publiceerde. De onderzoeken hebben één ding gemeen: ze zijn gebaseerd op grote hoeveelheden archiefmateriaal en sterk uiteenlopende bronnen, waaronder egodocumenten. Op overtuigende wijze toonde Willemijn aan dat vormgevers van interieurs in Nederland lang niet altijd ontwerper-architect waren, maar veel vaker beeldsnijder, stucwerker of spiegelverkoper en bovendien maakt zij aannemelijk dat het eindresultaat minstens even veel, zo niet meer, door de opdrachtgever werd bepaald. Ze pleitte dan ook voor het onderkennen van het belang van de bewoner die meestal niet planmatig en zonder tussenkomst van een ontwerper te werk ging. De dag was in meer dan een opzicht een thuiswedstrijd: dertig jaar woonde Willemijn in de schaduw van de machtige torens van de Hooglandse kerk in Leiden, die zij vaak bezocht vanwege haar archiefonderzoek naar het kerkmeubilair en waar ze nu haar afscheidscollege uitsprak. Zij heeft deze wedstrijd goed gespeeld en met verpletterende wapenfeiten gewonnen.